Saturday, July 4, 2026

Quantum Physics: भाग ९ : भारताची महा-क्वांटम झेप आणि भविष्य बदलणारे 'नॅशनल क्वांटम मिशन'

 

तुम्ही कधी विचार केलाय का की आगामी काळात जगातील सर्वात शक्तिशाली महासत्ता कोणती असेल? ज्याच्याकडे सर्वात मोठे सैन्य आहे तो? की ज्याच्याकडे सर्वात जास्त पैसा आहे तो? विज्ञानाचे उत्तर आहे—नाही! आगामी काळात जगात तोच राज्य करेल, ज्याच्याकडे 'क्वांटम तंत्रज्ञान' असेल. आणि आपल्या सर्वांसाठी अत्यंत अभिमानाची गोष्ट म्हणजे, या भविष्यातील महायुद्धाच्या शर्यतीत आपला भारत देश जगाच्या पाठीवर आपला विजयाचा झेंडा रोवायला सज्ज झाला आहे!

मागील भागात आपण पाहिले की क्वांटम फिजिक्सच्या नियमांनी लेझर आणि ट्रान्झिस्टरला जन्म देऊन आजचे आपले जग बदलले. पण आतापर्यंत आपण पाश्चिमात्य देशांनी शोधलेल्या तंत्रज्ञानाचा वापर करत होतो. आता काळ बदलला आहे. भारत सरकारने देशातील वैज्ञानिक प्रगतीला एका नव्या आणि ऐतिहासिक उंचीवर नेण्यासाठी तब्बल ६ हजार कोटींपेक्षा जास्त निधीचे 'नॅशनल क्वांटम मिशन' (National Quantum Mission) सुरू केले आहे. भारत हा जगातील अशा मोजक्या ६-७ देशांपैकी एक आहे, ज्यांनी क्वांटम तंत्रज्ञानासाठी असे स्वतंत्र आणि एवढे मोठे मिशन अधिकृतपणे जाहीर केले आहे!

पण या मिशनमुळे आपल्या भारताला नक्की काय फायदा होणार आहे? आपल्या रोजच्या आयुष्यात आणि देशाच्या सुरक्षेत यामुळे कोणता मोठा बदल घडणार आहे? चला, एकदम सोप्या भाषेत समजून घेऊया:

१. हॅक न करता येणारी देशसुरक्षा (Quantum Communication): आज आपले सैन्य, बँका आणि सरकारी गुप्त माहिती इंटरनेटवर 'एन्क्रिप्शन'च्या मदतीने सुरक्षित ठेवली जाते. पण आजचे संगणक जे कोड काही वर्षांत सोडवू शकतात, ते कोड क्वांटम कॉम्प्युटर अवघ्या काही सेकंदात तोडू शकतील. म्हणजेच भविष्यात संपूर्ण देशाचा डेटा चोरीला जाण्याचा धोका निर्माण होईल. यावर उपाय म्हणून आपले भारतीय शास्त्रज्ञ 'क्वांटम की डिस्ट्रिब्युशन' (QKD) वर काम करत आहेत. आपण भाग ७ मध्ये पाहिलेल्या 'क्वांटम एन्टँगलमेंट'चा वापर करून असे नेटवर्क तयार केले जात आहे, जे जगातला कोणताही हॅकर कधीच हॅक करू शकणार नाही! जर कोणी ती माहिती चोरण्याचा प्रयत्न केला, तर क्वांटमच्या नियमानुसार तो डेटा स्वतःहून नष्ट होईल.

२. असाध्य आजारांवर अचूक औषधे (Quantum Computing): कॅन्सर किंवा इतर गंभीर आजारांवर नवीन औषध शोधायला आज वैज्ञानिकांना १० ते १५ वर्षे लागतात, कारण अणू आणि रेणूंच्या अब्जावधी रचनांचा अभ्यास आजच्या सुपरकॉम्प्युटरलाही संथ गतीने करावा लागतो. भारताचे क्वांटम कॉम्प्युटर्स ही गणिते इतक्या वेगाने करतील की, अवघ्या काही दिवसांत किंवा तासांत कोणत्याही आजारावर सर्वात प्रभावी औषध शोधणे शक्य होईल.

३. हवामानाचा तंतोतंत अंदाज (Quantum Sensors): आपल्या देशात शेती हा कणा आहे. अवकाळी पाऊस, चक्रीवादळे किंवा दुष्काळ यामुळे शेतकऱ्यांचे मोठे नुकसान होते. क्वांटम मिशन अंतर्गत बनवले जाणारे अतिसूक्ष्म 'क्वांटम सेन्सर्स' पृथ्वीच्या वातावरणातील आणि गर्भातील अगदी लहान बदलही अचूक टिपू शकतील. यामुळे हवामानाचा अंदाज इतका अचूक असेल की शेतकऱ्यांना पिकांचे नियोजन करणे अत्यंत सोपे जाईल.

४. स्वदेशी आणि स्वावलंबी भारत: या मिशनचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे आपल्याला दुसऱ्या देशांवर अवलंबून राहावे लागणार नाही. आपले भारतीय तरुण वैज्ञानिक, आयआयटी (IITs) आणि विविध संशोधन संस्थांमध्ये अहोरात्र कष्ट करून संपूर्णपणे 'मेड इन इंडिया' क्वांटम चिप्स, अणू घड्याळे (Atomic Clocks) आणि क्रायोजेनिक सिस्टीम विकसित करत आहेत. यामुळे भारतात रोजगाराच्या लाखो नवीन संधी निर्माण होत आहेत.

मॅक्स प्लँक यांनी उष्णतेच्या एका छोट्या तुकड्यावरून (क्वांटा) सुरू केलेला हा प्रवास, आयन्स्टाईन यांचे प्रकाशाचे कण, नील बोर यांच्या इलेक्ट्रॉनच्या उड्या, राजपुत्र डी ब्रॉग्ली यांचे लहरी रूप, हायझेनबर्गची अनिश्चितता, तीन शास्त्रज्ञांची इर्षा आणि शेवटी क्वांटम एन्टँगलमेंटचा भुताटकीचा खेळ... हा संपूर्ण प्रवास केवळ विज्ञानाचा इतिहास नव्हता, तर ते मानवी बुद्धीने निसर्गाच्या गर्भात मारलेली एक सर्वात मोठी उडी होती!

आणि आज, आपला भारत देश याच अथांग क्वांटम विश्वाचा नवा गाभा बनू पाहत आहे. भारतीय शास्त्रज्ञांची ही जिद्द आणि सरकारची ही दूरदृष्टी पाहिल्यावर प्रत्येक भारतीयाचा उर अभिमानाने भरून आल्याशिवाय राहत नाही.

'क्वांटम फिजिक्सची वाटचाल' ही नऊ भागांची लेखमाला तुम्हाला कशी वाटली? आणि भारताच्या या महा-क्वांटम मिशनबद्दल तुम्हाला काय वाटते? कमेंट बॉक्समध्ये आपले विचार नक्की शेअर करा आणि ही मालिका जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी नक्की शेअर करा!

©संतोष कारखानीस

#NationalQuantumMission #ProudIndian #QuantumPhysicsInMarathi #IndiaInScience #TechRevolution

Tuesday, June 2, 2026

अद्वैत वेदांत - २ (२०२६)

अद्वैत वेदांत हे सहा हिंदू दर्शनांमधील सर्वात अर्वाचीन दर्शन आहे. हे दर्शन उपनिषदे, भगवद्गीता आणि ब्रह्मसूत्रे या तीन गोष्टींवर आधारलेले आहे. म्हणून त्यांना 'प्रस्थानत्रयी' असे नाव आहे. उपनिषदे हा वेदांमधील अध्यात्मविषयक भाग आहे. वेदांत म्हणजे वेदाचा शेवटचा भाग असे नसून वेदातील महत्वाचा भाग आहेत. 'अंत' याचा अर्थ येथे 'उच्चतम पातळीवर पोचलेले' असा आहे.


चार वेदात एकूण १०८ उपनिषदे आहेत. त्यापैकी ११ प्रमुख आहेत. ही उपनिषदे प्रमुख मानतात कारण त्यावर आद्य शंकराचार्यांनी आपले भाष्य लिहिले आहे. आद्य शंकराचार्य या दर्शनाचे संस्थापक नसून प्रमुख प्रेनेते आहेत. या अकरा उपनिषदांपैकी एका - मांडुक्य उपनिषदावर आद्य शंकराचार्यांच्या गुरूंच्या गुरूंनी भाष्य लिहिले आहे. ते ही या दर्शनात महत्वाचे समजले जाते. अकरा प्रमुख उपनिषदे पुढील प्रमाणे
क्र. उपनिषदाचे नाव- संबंधित वेद - मुख्य विषय / विशेष महत्त्व
१ ईशोपनिषद - शुक्ल यजुर्वेद - कर्म आणि ज्ञान यांचा समन्वय. "इशावास्यमिदं सर्वम्" हा प्रसिद्ध मंत्र याच उपनिषदात आहे.
२ केनोपनिषद - सामवेद - परब्रह्माच्या स्वरूपाचे वर्णन आणि शक्ती ही ईश्वराचीच आहे हा संदेश (यक्ष आणि देवांची कथा).
३ कठोपनिषद - कृष्ण यजुर्वेद - बालक नचिकेता आणि यमराज यांचा संवाद; मृत्यूचे रहस्य आणि आत्मज्ञान.
४ प्रश्नोपनिषद - अथर्ववेद - ६ ऋषींनी पिप्पलाद ऋषींना विचारलेले प्राण, सृष्टी आणि आत्म्याविषयीचे ६ महत्त्वाचे प्रश्न.
५ मुंडकोपनिषद - अथर्ववेद - परा आणि अपरा विद्यांचे वर्णन. भारताचे राष्ट्रीय ब्रीदवाक्य "सत्यमेव जयते" येथूनच घेतले आहे.
६ मांडुक्योपनिषद - अथर्ववेद - सर्वात लहान उपनिषद (१२ मंत्र). 'ॐ' (ओम्) कार आणि चेतनेच्या ४ अवस्थांचे (जागृत, स्वप्न, सुषुप्ती, तुरीय) विश्लेषण.
७ तैत्तिरीयोपनिषद - कृष्ण यजुर्वेद - यात "सत्यं वद, धर्मं चर" (सत्य बोला, धर्माने वागा) हा दीक्षान्त संदेश आणि 'आनंदवल्ली' चे वर्णन आहे.
८ ऐतरेयोपनिषद - ऋग्वेद - सृष्टीची उत्पत्ती आणि आत्म्याचे स्वरूप. "प्रज्ञानं ब्रह्म" (ज्ञान हेच ब्रह्म आहे) हे महावाक्य यात आहे.
९ छांदोग्योपनिषद - सामवेद - अतिशय प्राचीन आणि मोठे उपनिषद. आरुणी आणि श्वेतकेतू यांचा संवाद, ज्यामध्ये "तत्त्वमसि" (ते तूच आहेस) हे महावाक्य आहे.
१० बृहदारण्यकोपनिषद - शुक्ल यजुर्वेद - सर्वात मोठे उपनिषद. याज्ञवल्क्य-मैत्रेयी संवाद आणि "अहं ब्रह्मास्मि" व "असतो मा सद्गमय" हे प्रसिद्ध मंत्र यात आहेत.
११ श्वेताश्वतरोपनिषद - कृष्ण यजुर्वेद - शिव (रुद्र) यांना परमेश्वर मानून भक्ती, योग आणि सांख्य तत्त्वज्ञानाचा सुंदर मेळ.
या उपनिषदांची थोडक्यात वैशिष्ट्ये:
ईशोपनिषद: हे आकाराने खूप लहान (फक्त १८ श्लोक) आहे, पण यात संपूर्ण वेदांताचे सार आहे. "इशावास्यमिदं सर्वम्" हा प्रसिद्ध मंत्र याच उपनिषदातील आहे.
कठोपनिषद: यात बालक नचिकेता आणि यमराज यांच्यातील अतिशय सुंदर आणि मार्गदर्शक संवाद आहे, ज्यामध्ये मृत्यू आणि आत्मज्ञानाचे रहस्य सांगितले आहे.
मुंडकोपनिषद: भारताचे राष्ट्रीय ब्रीदवाक्य "सत्यमेव जयते" याच उपनिषदातून घेतले गेले आहे.
मांडुक्योपनिषद: हे सर्व उपनिषदांमध्ये आकाराने सर्वात लहान आहे (फक्त १२ मंत्र), यात 'ॐ' (ओम्) काराची आणि चेतनेच्या चार अवस्थांची (जागृत, स्वप्न, सुषुप्ती आणि तुरीय) सखोल चर्चा आहे.
बृहदारण्यकोपनिषद: हे आकाराने सर्वात मोठे आणि प्राचीन उपनिषद आहे. यात याज्ञवल्क्य, मैत्रेयी आणि जनक राजा यांचे प्रसिद्ध संवाद आहेत. "असतो मा सद्गमय" हा मंत्र याच उपनिषदातील आहे.
या सर्व उपनिषदांचा मुख्य उद्देश माणसाला 'अहं ब्रह्मास्मि' (मीच तो ब्रह्म आहे) म्हणजेच आत्मज्ञान आणि मोक्षाची अनुभूती करून देणे हाच आहे.
आपण पुढील भागात अद्वैत वेदांताच्या अभ्यासात प्रमुख मानल्या गेलेल्या ग्रंथांसंबंधी माहिती घेऊ .
©संतोष कारखानीस

Monday, June 1, 2026

अद्वैत वेदांत - १ (२०२६)

 मी परत एकदा अद्वैत दर्शनावर एक लेखमाला चालू करत आहे. 


भारतीय प्राचीन तत्वज्ञानाच्या आठ (अथवा नऊ - योग हे दर्शन आहे काय याबद्दल मतभेद आहेत) प्रमुख शाखा मानल्या जातात. या शाखांना 'दर्शन' अशी संज्ञा आहे.  प्रत्येक दर्शनाची अनेक उपदर्शने आहेत. यातील सर्वात अर्वाचीन दर्शन म्हणजे वेदांत दर्शन. वेदांत दर्शन हे वेदांमधील उपनिषदे, भगवद्गीता आणि ब्रह्मसूत्रे यावर आधारलेले आहे. म्हणून त्यांना 'प्रस्थानत्रयी' या नावाने ओळखतात. 



वेदांत दर्शनामध्ये अनेक उपदर्शने आहेत.

१. अद्वैत वेदांत :

यात “ब्रह्म आणि जीव एकच” असा ठाम विचार आहे.

प्रणेते — आद्य शंकराचार्य


२. विशिष्टाद्वैत वेदांत

इथे एकत्व आहे, पण त्यात भेदाची झाक आहे—जीव आणि जग हे ब्रह्माचेच अंश.

प्रणेते — रामानुजाचार्य


३. द्वैत वेदांत

“जीव आणि ईश्वर वेगळेच” असा स्पष्ट भेद मांडणारा विचार.

प्रणेते — मध्वाचार्य


४. द्वैताद्वैत (भेदाभेद) वेदांत

इथे एकाच वेळी भेदही आहे आणि अभेदही—दोन्ही एकत्र.

प्रणेते — निंबार्काचार्य


५. शुद्धाद्वैत वेदांत

सगळं काही ब्रह्मच आहे, पण जगाला माया न मानता सत्य मानलं जातं.

प्रणेते — वल्लभाचार्य


६. अचिन्त्य भेदाभेद वेदांत

“भेद आणि अभेद दोन्ही आहेत, पण ते मानवी बुद्धीला पूर्ण कळणं कठीण” असा विचार.

प्रणेते — चैतन्य महाप्रभू


आपल्याला माहीत असलेला आणि पाश्चात्य जगात मान्यता पावलेला 'हरेकृष्ण' संप्रदाय 'अचिन्त्य भेदाभेद वेदांत' या वेदान्ताच्या तत्वज्ञानावर आधारित आहे. 'ईश्वर (कृष्ण), जीव आणि जग यांच्यात भेदही आहे आणि अभेदही आहे, पण तो भेद-अभेद “अचिन्त्य” आहे—म्हणजे पूर्णपणे बुद्धीने समजून घेणं कठीण' असे हा संप्रदाय मानतो. 


या सहा वेदान्ताच्या शाखांत 'अद्वैत वेदांत' हे नाव आणि आद्य शंकराचार्यांची माहिती भारतातील जवळपास प्रत्येक हिंदू माणसाला माहित असते. शंकराचार्यांनी मांडलेला हा अद्वैत वेदांत अत्यंत तर्कशुद्ध असून ईश्वराची (ब्रह्माची) प्रचिती येण्यासाठी कोठे अन्य ठिकाणी (उदा. स्वर्गात) जाण्याची गरज नाही, भविष्याची (उदा. मृत्यू) वाट बघण्याची गरज नाही. ही प्रचिती कोणालाही येथे आणि या क्षणी येऊ शकते असे हे दर्शन मानते. किंबहुना आपण ब्रह्म नेहमीच अनुभवत असतो, पण आपल्याला त्याची ओळख नसल्याने लक्षात येत नाही असे हे दर्शन सांगते. 


आपण या लेखमालेत 'ब्रह्म हेच एकमेव आहे, ब्रह्मशिवाय काहीच नाही' हे तर्कशुद्ध पद्धतीने जाणून घेणार आहोत.  आपण ब्रह्माला का ओळखू शकत नाही, त्यासाठी काय करावे लागेल हे ही या मालिकेत पाहू. आपल्याला आपले ब्रह्मस्वरूप ओळखण्यासाठी ही मालिका नक्कीच सहायय करेल. 


पुढील लेख : अद्वैत वेदांतासंबंधी प्रमुख ग्रंथ आणि अद्वैत वेदांताची ढोबळ मांडणी यासंबंधी. 

©संतोष कारखानीस

Tuesday, May 5, 2026

नासदीय सूक्त आणि अद्वैत वेदांत

 सृष्टीच्या अगदी सुरुवातीचा विचार करताना आपण लगेच “काहीतरी कारण असेल” असं मानतो. पण ऋग्वेदामधील नासदीय सूक्त हा आपला हा पाया हलवून टाकतो.

ऋषी म्हणतात — “ना सत् होतं, ना असत् होतं…” म्हणजे अस्तित्व आणि अनस्तित्व या दोन्ही कल्पना सुद्धा तेव्हा नव्हत्या.

इथेच अद्वैत वेदांताची किल्ली सापडते.
अद्वैत सांगतं — “ब्रह्म” हे ना ‘अस्तित्व’ या मर्यादेत बसतं, ना ‘अनस्तित्व’ या. कारण ही दोन्ही शब्दं आपल्या बुद्धीची चौकट आहेत. ब्रह्म त्या चौकटीच्या पलीकडे आहे.


नासदीय सूक्तात पुढे “तम आसीत्तमसा गूळ्हमग्रे” — अंधारावर अंधार दाटलेला होता, असं वर्णन येतं.

हा अंधार म्हणजे केवळ प्रकाशाचा अभाव नाही… तर ‘भेदभावाचा अभाव’ आहे.
अद्वैताच्या भाषेत — अजून “द्वैत” निर्माण झालेलंच नाही. पाहणारा आणि पाहिलेलं, जाणणारा आणि ज्ञेय — हे विभाजनच अस्तित्वात नाही.

सूक्तात “काम” (इच्छा) ही पहिली हालचाल मानली आहे.
ही इच्छा म्हणजेच सृष्टीचा बीजांकुर.
अद्वैत वेदांतातही “माया” किंवा “इच्छा-शक्ती” यामुळे एकत्वात अनेकतेचा भास निर्माण होतो.
म्हणजे ब्रह्म बदलत नाही… पण त्याच्या अनुभूतीत विविधता दिसू लागते.

अद्वैत वेदांतात जसं म्हटलं आहे — “ब्रह्म सत्यम्, जगत् मिथ्या”--
आपण जे जग पाहतो ते अंतिम सत्य नसून “उपाधी”मुळे दिसणारं रूप आहे.
नासदीय सूक्त यालाच एका काव्यमय पद्धतीने स्पर्श करतं.
ते स्पष्ट सांगत नाही, पण सूचित करतं — जे दिसतंय ते कदाचित अंतिम नाही.

आणि मग शेवटचा जबरदस्त टप्पा —
“को अद्धा वेद?” — कोण खात्रीने सांगू शकतो?
इथे ऋषी ज्ञानाच्या मर्यादा मान्य करतो.

अद्वैतातही हेच —
ब्रह्म ‘जाणण्याची’ वस्तू नाही.
ते आपण ‘आहोत’.
म्हणूनच त्याला जाणण्याचा प्रयत्न केला की तो चुकतो… आणि स्वतःमध्ये स्थिर झालं की तो उलगडतो.

आज आपण विज्ञान, कॉस्मॉलॉजी, बिग बँग याबद्दल बोलतो.
पण नासदीय सूक्त एक पाऊल पुढे जातं —
ते विचारतं, “ज्याने हे सर्व निर्माण केलं, त्यालाही खरंच माहीत आहे का?”

ही केवळ शंका नाही… ही एक खोल जाणीव आहे —
सत्य हे बौद्धिक उत्तरात सापडत नाही, तर अनुभवाच्या शांततेत उगवतं.

म्हणूनच —
नासदीय सूक्त आणि अद्वैत वेदांत दोन्ही आपल्याला एकच दिशा दाखवतात…
बाहेर उत्तर शोधू नकोस…
स्वतःकडे वळ.

© संतोष कारखानीस