Friday, November 17, 2023

विवर्त

'विवर्त' हा अद्वैत वेदांताचा पाया आहे असे म्हणावे लागेल. सत्य हे अनेक पातळ्यांवर असते असे हा सिद्धांत सांगतो.
वाळवंटात मृगजळ दिसते. ते आपल्या दृष्टीच्या पातळीवर सत्य असते. परंतु प्रत्यक्षात (सत्याच्या अधिक उच्च पातळीवर) ते केवळ वाळवंट असते. मृगजळ हे वाळवंटाचे 'विवर्त' आहे. अंधारात पडलेला दोर हा सापासारखा भासतो. दृष्टीच्या पातळीवर तो सर्प सत्यच असतो. सर्प हे त्या दोराचे 'विवर्त' आहे.
झोपेत स्वप्न पडते. स्वप्नाच्या पातळीवर ते सत्यच असते. मात्र जागृतावस्थेच्या पातळीवरील सत्य हे स्वप्नावस्थेतील सत्यापेक्षा उच्च पातळीवर असते. स्वप्नातील सत्याला कच्चा माल जागृतावस्थेतील मन अथवा घटना पुरवीत असतात. स्वप्न हे जागृतावस्थेचे 'विवर्त' आहे.
ही सर्व उदाहरणे आपल्या नित्य अनुभवातली आहेत, सहज समजणारी आहेत. म्हणूनच याचा अधिक विचार करता जागृतावस्था ही सुद्धा एक विवर्त आहे हे सहजपणे पटते. ब्रह्मावस्थेतील सत्य हे जागृतावस्थेतील सत्यापेक्षा उच्च पातळीवर असते. जागृतास्थेतील घटनांना कच्चा माल ब्रह्मावस्थेकडूनच येतो. जागृतावस्था हे ब्रह्मावस्थेचे विवर्त आहे.
जागृतावस्था हे ब्रह्मावस्थेचे विवर्त असण्याची संकल्पना समजली की तत्वज्ञानातील अनेक जटील प्रश्नांची उत्तरे सहज मिळतात. ब्रह्मावस्थेतील एक सर्वशक्तिमान परमात्मा (ब्रह्म) आणि जागृतावस्थेतील अनेक देव-देवता यात काही विरोधाभास दिसत नाही. जागृतावस्थेतील देवदेवता या ब्रह्माचे विवर्त आहेत. त्यांना शक्ती ब्रह्माकडूनच प्राप्त झाल्या आहेत. त्याही आपल्यासारख्या ब्रह्मस्वरूपच आहेत हे लक्षात येते. मग त्यांना आपल्यासारख्याच भाव-भावना असणे यात काहीच गैर वाटत नाही. जसे स्वप्नात झालेल्या रोगावर इलाज स्वप्नातील डॉक्टरकडूनच करावे लागतात. जागृतावस्थेतील डॉक्टरांचा तेथे उपयोग नसतो, तसेच जागृतास्थेतील आपल्या समस्यांवर उपाय या विश्वातील (विवर्तातील) देव-देवतांकडूनच होऊ शकतात - ब्रह्मावस्थेतील ब्रह्माकडून नाही हे लक्षात येते. आपले तत्वज्ञान अब्राहमीक (मुस्लिम, ख्रिश्चन, ज्यू) तत्वज्ञानापेक्षा कसे वेगळे आहे हे कळते.
आपण आपल्या तत्वज्ञानातील 'विवर्त' ही वैशिष्टपूर्ण संकल्पना नीट समजून घेऊ.
संतोष कारखानीस ठाणे

विश्व आणि ईश्वर यातील संबंध

 


प्राचीन भारतात विविध तत्वज्ञाने उगम पावली. या तत्वज्ञानांना 'दर्शने' या नावाने ओळखले जाते. तत्वज्ञानाचा अभ्यास हा 'दर्शनशास्त्र' या नावानेच ओळखला जातो. प्राचीन भारतीय दर्शनांपैकी आठ दर्शने ही प्रमुख मानली जातात. त्यात सहा दर्शने ही हिंदू दर्शने म्हणून ओळखली जातात (षटदर्शने) तर जैन आणि बौद्ध दर्शने ही अहिंदू दर्शने मानली जातात. सहा प्रमुख हिंदू दर्शने पुढील प्रमाणे .. न्याय, वैशेषिक, सांख्य, चार्वाक, पूर्वमीमांसा आणि उत्तरमीमांसा अथवा वेदांत. या विविध दर्शनांनी विश्व आणि ईश्वर यांचा संबंध याबाबत उहापोह केलेला आहे.

चार्वाक दर्शन हे इहवादी आहे. त्यामुळे ईश्वराचे अस्तित्वच हे दर्शन नाकारते.
विश्व आणि ईश्वर यांच्यातील संबंध तीन प्रकारे दाखविता येतो. याला आरंभवाद, परिणामवाद आणि विवर्तवाद अशी नावे आहेत.
१> आरंभवाद : नैय्यायिक आणि वैशेषिक विश्व आणि ईश्वर यातील संबंध 'आरंभवाद' या तत्वाने मांडतात. आरंभवाद म्हणजे कोठल्यातरी कारणाने कोणत्यातरी गोष्टीपासून पूर्णतः नवी गोष्ट उदयास येणे. प्राणवायू आणि हायड्रोजन यांच्या संयुगातून पूर्णतः: वेगळे गुणधर्म असणारे पाणी तयार होते तसेच काहीसे हे आहे. आरंभवादानुसार ईश्वराने हे विश्व निर्माण केले. पाश्चात्य धर्मही विश्व आणि ईश्वर यांचा संबंध आरंभवादानुसार दाखवितात. माणसाच्या आदिम अवस्थेत स्फुरलेला हा विचार आहे.
२> परिणामवाद : सांख्य दर्शन विश्व आणि ईश्वर यांच्यातील संबंध 'परिणामवाद' या तत्वाने मांडतात. एखादी गोष्ट दुसऱ्या भिन्न गुणधर्म असलेल्या गोष्टीत परावर्तित होते त्याला परिणामवाद म्हणतात. उदाहरणार्थ दूध हे दह्यात रूपांतरित होते तेव्हा दुधाचे गुणधर्म बदलतात. सांख्य दर्शनानुसार प्रकृती ही या विश्वात परिवर्तित होते. हे विश्व म्हणजे प्रकृतीचेच परिवर्तन आहे. योग आणि आयुर्वेद हे सांख्य दर्शनातून आलेले असल्याने त्यावर या तत्वज्ञानाचा प्रभाव आहे.
३> विवर्तवाद : अद्वैत वेदांत विश्व आणि ईश्वर यातील संबंध 'विवर्तवादाने' मांडते. विवर्तवादानुसार एखादी वस्तू अज्ञानामुळे वेगळी भासते. वस्तू तीच असते, केवळ अज्ञानामुळे ती वेगळी भासते. अंधाऱ्या खोलीत दोर पडलेला असतो, परंतु आपल्या अज्ञानामुळे आपल्याला तो सापासारखा वाटतो. आपला तो अनुभव पूर्णतः: खरा असतो. आपण तो साप समजून घाबरतोही. आपले अज्ञान दूर होताच आपल्याला तो दोर आहे हे कळते. अद्वैत वेदांतानुसार विश्व हे ईश्वरच (ब्रह्म) आहे, परंतु केवळ आपल्या अज्ञानामुळे आपल्याला ते विश्व ब्रह्मापासून वेगळे भासते. आपले अज्ञान दूर झाल्यावर विश्व हे ब्रह्मच असल्याची स्पष्ट जाणीव होते.
संतोष कारखानीस

Friday, November 3, 2023

जात -- कवि: जीवन आनंदगावकर

कालपरवापर्यंत मी कोणत्या जातीचा आहे हे माझ्या लक्षातच नव्हते! अलिकडे जातीशिवाय जगणं धोकादायक ठरू शकतं हे मला पुन्हा पुन्हा सांगितले जात आहे!

मी जात विसरून जगण्याचा
प्रयत्न केला तेंव्हा पिसाळलेल्या
हती सारखे ते माझ्या अंगावर
धावून आले!

ते म्हणाले की बिनजातीच्या
माणसाला मातीत गाडण्याची
त्यांची प्रथा आहे!

मी एक सामान्य प्रापंचिक
माणूस आहे, मलाही एकटं
पडण्याची, संपुन जाण्याची
खूप भिती वाटू लागली आहे!

शेवटी नाईलाजापोटी मरणाच्या
भितिला घाबरून मी थोडी थोडी
जात पकडायला सुरूवात केली आहे!

Saturday, October 7, 2023

घटस्थापना

 आज शक्तीच्या महोत्सवाला सुरुवात होणार.

आपल्या सर्व देवतांच्या हातात शस्त्र आहे. देवतांच्या कहाण्यांमध्ये दुष्ट शक्तीवर प्रहार ही प्रमुख गोष्ट आहे. याचाच अर्थ आपल्या आपल्या संस्कृतीत ध्यानमार्ग-भक्तिमार्गाद्वारे आपल्या अध्यात्मिक प्रगतीला जेवढे महत्व आहे तितकेच आपल्या संस्कृतीवर प्रहार करणाऱ्या दुष्ट प्रवृत्तीच्या लोकांविरद्ध आवश्यक असेक तर हिंसेचा वापर करण्याला महत्व आहे. आपली संस्कृती कोठेच अतिरेकी हिंसेला अथवा अहिंसेला प्रोत्साहन देत नाही. मात्र अशावेळी मनात द्वेषबुद्धी नसावी, तर त्या शत्रूला चांगली बुद्धी पुढील जन्मात मिळावी, चांगली गति मिळावी असा भावही असावा. आपले कर्तव्य म्हणूनच ही हिंसा करावी, मनाचे संतुलन न घालविता करावी असे भगवान श्रीकृष्णही सांगतात.
मी सिंगापूरला गेलो असता आमच्या गाईडने एक महत्वाची गोष्ट सांगितली. सिंगापूर या छोट्याश्या देशाकडेही उत्तम लष्करी सामर्थ्य आहे. तेथे १८ वर्षांवरील सर्वांना लष्करी शिक्षण घ्यावे लागते. सिंगापूरचे असे म्हणणे आहे की आपल्याकडील समृद्धी टिकविण्यासाठी, तिचे संरक्षण करण्यासाठी लष्करी सामर्थ्याचीही आवश्यकता आहे. एकाच गाडीची ही दोन चाके आहेत. मला सिंगापूरचे हे विचार आपल्या धर्माच्या/प्राचीन भारतीय संस्कृतीच्या बाबतीतही योग्य वाटतात. आपली हजारो वर्षांची समृद्ध संस्कृती आहे. संस्कृतीच्या या समृद्धतेचे संरक्षण करण्यासाठी आपल्याला बलशाली व्हावे लागेल, आवश्यक असेल तेव्हा या बळाचा वापरही करावा लागेल. कालीमातेच्या आणि अन्य देवतांच्या कथा याकडेच निर्देश करतात.
आज आपल्या संस्कृतीवर प्रहार होत आहेत. काहीशे वर्षे आपण गीतेतील हा उपदेश, शस्त्रसज्ज देवता देत असलेला संदेश विसरलो होतो. आता जागृत होऊ. जे आपल्या संस्कृतीवर प्रहार करीत नाहीत (उदा. पारशी, ज्यू समुदाय) त्यांना त्यांची संस्कृती जपण्यासाठीही आपण मदतच करू. जे अन्य धर्माचे पण भारतीय वंशाचे आहेत आणि आपल्या प्राचीन संस्कृतीबद्दल अभिमान बाळगतात ते ही आपलेच आहेत. मात्र विनाकारण जे आपल्या संस्कृतीवर प्रहार करतात त्यांना त्यांची जागा दाखवून देऊ. या वर्षीच्या या शक्तीच्या महोत्सवाचा हाच संकल्प.
आपली सर्वांची आंतरिक शक्ती जागृत होवो आणि त्याद्वारे आपल्याला मानसिक शांतता, प्रसन्नता लाभो ही कालीमातेच्या चरणी प्रार्थना.

Sunday, October 1, 2023

मृत्यूचा अनुभव

 ३१ ऑक्टोबर १९९१ रोजी रात्री मला काही वेगळे अनुभव आले. मी तेव्हा आजारी होतो. आजाराचे निदान झाले नव्हते. खूप ताप होता. मी शांतपणे मला काय संवेदना होत आहेत याकडे लक्ष ठेऊन होतो. मी IIT मध्ये असल्यापासून (१९७८-८३) संवेदनांवर लक्ष ठेऊन शरीर शिथिल करण्याची सवय लावून घेतली होती. हा त्याचाच एक भाग होता. मला अचानक शरीरातील रक्तप्रवाह कमी होत असल्याची जाणीव झाली. मी आता माझ्या शरीर संवेदनांबाबत अधिक जागरूक झालो.

एका क्षणी मला मी माझ्या शरीरातून (टाळूकडून) बाहेर पडल्याची जाणीव झाली. मला माझे पलंगावर विसावलेले शरीर दिसत होते. मी घरात फिरून घरातील माणसे पाहू शकत होतो, त्यांचे संवाद ऐकू शकत होतो. घरच्यांना काही काळाने मी त्यांच्या प्रश्नांना उत्तर देत नाही याची जाणीव झाली. ते घाबरले. मला माझ्या शेजाऱ्यांनी त्यांच्या कारमधून हॉस्पिटलमध्ये नेले. हे सर्व मी बघत होतो.
नंतर मात्र मी पुढील प्रवासास सुरुवात केली. अनेक प्रकारचे अनुभव घेत पुढे गेलो. अचानक मला माझी पत्नी गर्भवती असल्याचे आठवले. माझ्या बाळासाठी मला परत जाणे आवश्यक आहे हे प्रकर्षाने जाणवले. एका क्षणात मी माझ्या शरीरात आलो. माझा ताप गेला होता. नंतर तपासण्या करूनही काय झाले होते ते समजले नाही. मात्र या दिवसापासून पुढे दोन-तीन दिवस मी वेगळ्या अनुभवांतून जाताच होतो. मी मूळचा अतिनास्तिक. त्यामुळे हे अनुभव म्हणजे मला होणारे भास आहेत असे वाटले. सतत येणाऱ्या अनुभवांमुळे मी ठाण्यातील नामांकित सायक्रियाटिस्ट गाठला. त्यांनी मला काहीही मानसिक आजार नसल्याची ग्वाही दिली. हळूहळू हे अनुभव येणे बंद झाले.
मला नक्की काय झाले असावे या संबंधी मी अनेक वर्षे संभ्रमात होतो. नास्तिक असल्याने याचा संबंध कोठे अध्यात्माशी लावण्यास मन तयार नव्हते. पण हे भासही नसावेत असे अंतर्मन कोठेतरी सांगत होते. अशावेळी २००२ साली मला एका कार्यक्रमात आनंदऋषी भेटले. मी त्यांना माझे अनुभव सांगितले. त्यांनी याविषयी काहीही न बोलता मला त्यांनीच संकलित केलेले मृत्यूला स्पर्श करून आलेल्यांचे (विविध देश/धर्मातील व्यक्तींचे) अनुभव असलेले पुस्तक मला वाचण्यास दिले. यातील अनुभव आणि मला पहिल्या दिवशी आलेले अनुभव शब्दश: सारखे होते. आता मला काय झाले होते ते अकरा वर्षांनी समजले. मी मृत्यूला स्पर्श करून आलो होतो.
नंतर आनंदऋषींनी माझ्याकडे 'मी काय करत होतो' याची चौकशी केली. मी करीत असलेला संवेदनांचा अभ्यास हे 'विपश्यना ध्यान' असल्याचे त्यांच्या लक्षात आले. मी मागील जन्मातून विपश्यना ध्यान घेऊन आल्याचे त्यांनी सांगितले आणि मला ताबडतोब गोएंका गुरुजींच्या विपश्यना शिबिरात जाण्यास सांगितले.
मात्र नंतरचे दोन-तीन दिवस येणाऱ्या अनुभवांची संगती लागत नव्हती. जेव्हा मी स्वामी सर्वप्रियानंद यांची youtube वरील भाषणे ऐकली तेव्हा त्याचीही संगती लागली. मला येणारे अनुभव हे 'अद्वैत वेदांत' च्या मांडणीशी जवळ जाणारे होते.
अंधारात चाचपडत असलेल्या मला विपश्यनेचा मार्ग दाखविणारे आणि नंतरही वेळोवेळी मार्गदर्शन करणारे स्वामी आनंदऋषी यांना प्रणाम.